Dolce Vita

Tarifsiz Kederler İçinde

2009-08-06T13:37:00.000-07:00

Cahit Sıtkı’nın Memleketim şiirinin terennüm edildiği gün...

Yani çarşamba günü...

Orhan Veli’nin de ölüm yıldönümüydü...

Minnacık bir haber dışında pek bir şey görmedim...

‘İstanbul’da Boğaziçi’nde,

Bir fakir Orhan Veli’yim; Veli’nin oğluyum,

Tarifsiz kederler içinde.’

Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası şeflerinden Mehmet Veli Kanık’ın oğlu Orhan Veli neden ‘tarifsiz kederler’ içindedir? Peki ya kendi ülkemin aydınlarına son zamanlarda olan bunca haksızlıklara karşı eli kolu bağlı olmak, onca duyarsız insan yığınının bir parçası olmak bu betimlemeyi tekrarlatırmıyor mu bu akşam??

Tekrarlattırdı yazdım; Tarifsiz kederler içinde..

Paradokslarla geçen her dakkikada kendine şaşırır bazen ruh..

2009-07-07T13:58:00.000-07:00

Gülüşlerde akan gözyaşlarına yenik düşen gözler...Paradokslarla geçen her dakkikada kendine şaşırır bazen ruh. Ayakta kalmaya çalışırken yenik düşmeme, boyun eğmeme çabasına kendini kaptırmışken, güzellikler kaçar, boşluklar gözükür hayatı anlatırcasına. Güçlü ol! Dimdik ol! Her zaman sabırlı ol! O gündürki gelecektir ve güldürecektir; gözyaşların olmadan ...Ve birde inançlı ol kendine; "yapabilirim" diyebilmek için ...Kısacası "sen" ol; kendine güzel bir hayat sunabilmek için...

..Ve bir süre sonra yazı, kendimi öğretti bana…

2008-11-01T14:37:00.000-07:00

Sonsuz bir karanlığın içinden doğdum. Işığı gördüm, korktum. Ağladım.

Zamanla ışıkta yaşamayı öğrendim. Karanlığı gördüm, korktum.

Gün geldi sonsuz karanlığa uğurladım sevdiklerimi…

Ağladım.

* * *

Zamanı öğrendim.

Yarıştım onunla…

Zamanla yarışılmayacağını, zamanla barışılacağını, zamanla öğrendim…

* * *

İnsanı öğrendim.

Sonra insanların içinde iyiler ve kötüler olduğunu…

Sonra da her insanın içinde iyilik ve kötülük bulunduğunu

* * *

Ekmeği öğrendim.

Sonra barış için ekmeğin bolca üretilmesi gerektiğini…

Sonra da ekmeği hakça paylaşmanın, bolca üretmek kadar önemli olduğunu

* * *

Okumayı öğrendim.

Kendime yazıyı öğrettim sonra…

Ve bir süre sonra yazı, kendimi öğretti bana…

* * *

Meydan okumayı öğrendim…

Sonra kalabalıklarla birlikte yürümek gerektiği fikrine vardım.

Sonra da asıl yürüyüşün kalabalıklara karşı olması gerektiğine anladım.

* * *

Düşünmeyi öğrendim.

Sonra kalıplar içinde düşünmeyi öğrendim.

Sonra sağlıklı düşünmenin kalıpları yıkarak düşünmek olduğunu

* * *

Namusun önemini öğrendim evde…

Sonra yoksundan namus beklemenin namussuzluk olduğunu; gerçek namusun, günah elinin altındayken, günaha el sürmemek olduğunu

* * *

Gerçeği öğrendim bir gün…

Ve gerçeğin acı olduğunu…

Sonra dozunda acının, yemeğe olduğu kadar hayata da lezzet kattığını ...

İyi bir ölüm .....

2008-09-06T13:52:00.000-07:00

O, kendi yaşamını kiraz çiçeğinin yaşamına benzetmekten hoşlanırdı. Dünyanın yaşam süresinde yalnız bir an yaşar, hızla çiçek açarak olağanüstü bir güzelliğe dönüşür ve ardından toprağa düşerdi.

Herkes gibi günün birinde kara toprağın altına girmenin kendi kaderi olduğunu bilirdi. Zor olsada çevresindeki kayıpları görmeye başladıktan sonra yaşam ona bunu kabulendirdide!

Yapabileceği tek şey, iyi bir çaba göstermek ve iyi bir şekilde ölmekti;
İyi bir ölüm .....

Temple of Athena/Assos

2008-08-01T13:32:00.000-07:00

Wisdom

By her many faces...
Truth
Beauty
Simplicity
Elegance
Liberty
Harmony
... Ageless Wisdom
Athena
Goddess of Wisdom

"Bir adı da Palas olan Athena, Baş Tanrı Zeus'un çok sevdiği bir kız idi. Zeka tanrıçası Athena'nın doğumu oldukça gariptir. Annesi akıllı Metis (Hikmet) ti.

Zeka ve aydınlık tanrıçası olan Athena aynı zamanda savaş tanrıçası da sayılırdı. Savaş gürültülerini ve silah seslerini uyandırmasını ve canlandırmasını da isterdi. O Yunanlılar için yenilmez bir kavgacıydı, cesareti başka hiç bir tanrı ile kıyaslanamazdı. Onun cesareti kurnazca, yiğitliği sessizce idi. O gösteriş ve yaygarayı sevmezdi.

Zeka tanrıçası Athena bazen yeryüzüne iner, savaşlara katılırdı. Yunanlılar Medya'lılara karşı savaştığında küçük ordularını Athena idare etmişti. Bu yüzden bir avuç insan, barbarların çok kalabalık ordusuna karşı büyük bir zafer kazanmıştı. Athena aynı zamanda şehirlerin bekçisi ve koruyucusuydu. Sevdiği şehirlerin kalelerinde, surlarında canla başla savaşırdı. Yalnız savaşları sevmezdi, barışları da severdi, barışın nimetlerini, medeni hayatın güzelliklerini, zafer kazanan kralların kalplerine sokardı. Bu yüzden medeniyetle ilgili her şeyin koruyucusu sayılırdı."

Aristo ile Platonun birlikte iki yil gecirdikleri rivayet olunan bir batı anadolu beldesi Assos. Athena tapinaginin merdivenlerine oturup, zeytin agaclari altinda sohbet etmis, kimbilir neler konusmuslar...Beni düşündüren ise günbatımı, dağ kekiği, zeytinyağı, balık, mitoloji,tarih, deniz,şarap, aşk.....bütün duyularınızı aktif hale geçiren bu mekanın böylesine derbeder kendi haline bırakılması. Oysa dünyanın aktığı bir mekan haline dönüştürebilmek için tüm artılara sahip.

Sorun nerde bizden mi kaynaklanıyor, sevmiyormuyuz geçmişi, ilgimi duymuyoruz yoksa korumak sahip çıkmak zor veya "gereksiz" mi geliyor...Peki neye ilgi duyuyoruz?? Galiba son zamanlarda nelere ilgi duyduğumuz biçimde hakeder ve yönetilir olduk. Yok öyle söylenme vah vah Türkiye yi bunlar mı temsil ediyor diye. Taş yığını bana ne geçmişin masalından deniyorsa ve derbeder kendi halinde bırakılıyor sahip çıkılmıyorsa bizlere müstehak bu adamlar. Tepemize oturtanda, taşıyacak olanda, altlarında ezilip yok olacak olan, indirecek olanda yine bizleriz. Hakketiğimiz kişiler tarafından temsil ediliyor ve yönetiliyoruz.

Kalbiniz gecelerin ve gündüzlerin sırrını sessizce bilir

2008-05-25T13:41:00.000-07:00

Kalbiniz gecelerin ve gündüzlerin sırrını sessizce bilir.
Ancak kulaklarınız, kalbinizin bilgisini işitmek için deli olur.

Ancak bilinmeyen hazinenizi tartmak için tartı aramayın;
Ve bilginizin derinliğini değnekle veya iskandil ipiyle ölçmeye kalkmayın.

Çünkü kişi, ölçüsüz ve sınırsız bir deniz gibidir.
'Tek doğruyu buldum' degil, 'Bir doğruyu buldum' deyin.

Çünkü ruh, her yolda yürür.
Ruh ne bir çizgi üzerinde yürür; ne de bir kamış gibi dümdüz büyür.

Gerçeğin Kokusu

2008-02-23T01:13:00.000-08:00

Çimler üzerinde oturduğun zaman gözlerini kapat. Çimen ol. Çimen gibi hisset. Çimen olduğunu hisset. Çimlerin yeşiliğini hisset. Çimlerin ıslaklığını hisset. Çimlerin yaydığı o güzel kokuyu hisset. Çimlerin üzerindeki çiğ damlalarını hisset. Güneş ışınlarının çimler üzerinde nasıl oynadığını hisset. Bir an için bu duygular içinde kaybolacak ve bedenine farklı bir duyguyla bakacaksın.

Ve bunu her türlü durumda yap. Bir nehirde, yüzme havuzunda, kumsalda uzanırken, geceleyin mehtaba bakarken; kumların üzerinde gözlerin kapalı uzanmış, kum tanelerini hissederken. Vücudunu tekrar canlı kılmak için karşında milyonlarca fırsat var. Bunu ancak sen yapabilirsin.

Duymaya, görmeye, dokunmaya, koklamaya başladığın zaman, o zaman gerçeğin kokusu nu alabilirsin.

İzindeyiz Ata'm

2007-11-09T23:45:00.000-08:00

Hani "Türk, Öğün, Çalış, Güven" demiştin ya...

Biz ilkinde takılıp kaldık. O yüzden çalışmaya vakit kalmadı. Kimselere de (kendimiz dahil) güvenmiyoruz.

Seninle övünüyoruz. Adına barajlar, yollar, köprüler yapıyoruz. Balolar, heykeller, hatalar yapıyoruz. Klipler, zamlar, işkenceler, darbeler...

Öyle bir kargaşa yarattık ki senin adına darbe yapanlar, senin adına yönetimde olanları devirip, senin fikirlerinle açıklıyorlar bunu...

Ve devrilenler yine senin fikirlerinle savunuyorlar kendilerini...

Herkes seni bir dönemki görüşlerinle tanımlayıp başka başka anlatıyor bize...

Asker, demokrat, dindar, ateist, laik, çapkın, milliyetçi... Liste uzayıp gidiyor, biz tartışıp gidiyoruz.

Hala "izindeyiz" ve bu izin hiç bitmeyecek gibi görünüyor, "izinde" olduğumuzdan kabrine çok ziyaret yaptık, ama sana layık bir film yapamadık. 60 yılda... Belki kimseleri sana benzetemediğimizden, belki parayı denkleştiremediğimizden...

Adına yaptığımız köprülere akın akın koşuyor yurttaşların... intihar etmek için...

Cumhuriyeti, emanet ettiğin gençler polis copundan kafalarını kaldıramaz haldeler.

Zorlu savaşlarla kurulan Türkiye Cumhuriyeti devletinde bugün çetelerin gölgesi var. Dev posterlerini yaptık ama doğru dürüst bir belgeselini yapamadık Ata'm..!

Arkandan ağlamaktan gözlerimiz şiştiği için yazılarını, konuşmalarını doğru dürüst bir kitapta toplayamadık. Adına kurduğumuz kültür merkezini yangından koruyamadık. Senin adına iktidara el koyanlar mirasını çiğnedi, ses çıkartmadık. Kurduğun partinin arşivini yaktılar... Alkışladık...

Çünkü biz izindeyiz Ata'm...

Her sabah, güne "Türküm, Doğruyum, Çalışkanım" diye bağırarak başlayan, geri ve tembel nesiller yetiştirdik. Sesimiz gür çıkıyor ama eğitimde başarı oranlarımız yerde sürünüyor.

Köşklerin bakımsızlıktan dökülüyor...

Kocaman resimlerinin asıldığı kamu binaları içinde memurun aç.

"Beni emanet ediniz" dediğin doktorların biliyorsun seni "geç teşhisten" erken yolcu ettiler.

Merak etme "izindeyiz" Ata'm...

O dönemde söylediğin bazı sözler bugün 7 kilit altında: Din üzerine, düşünce özgürlüğü üzerine yazdıklarını yazmaya, söylemeye kalkanlar mahkemelerde sürünüyorlar. O gün yazdıklarını, bugün ağıza alamayacak haldeyiz.

Seni aşmaktan vazgeçtik, sana ulaşamıyoruz Ata'm... Heykellerin o kadar büyük, posterlerin öyle kocaman ki, ardında bir dolu adam kendi pisliğini gizleyebiliyor. Pislik büyüdükçe heykelleri de büyütüyorlar.

Şu "İzindekiler"in listesini bir görsen inanamazsın Ata'm... Kendini tanıyamazsın.

İşte AKP İktidarı... "izinden yeni dönmüş"tü şimdi yine izinde...

Özlü sözlerini paylaşamıyorlar.

Yılgınlığa düşmememiz için söylediğin "küçük kıvılcımlar, büyük yangınlar doğurabilir" sözünü itfaiye kapısına asmışlar.

Bağışla bizi... izindeyiz Ata'm..!

Planlar yaparız biz..

2007-10-07T13:50:00.000-07:00

Bu akşam düşündüm bir bir; arkamda dolu dolu yaşadığım tam tamına 29 sene vardı. Aşıkı yaşadığım, mutluluğu tatığım, acıyı deneyimlediğim, gururumun acıdığı, onere olduğum, başarı, hüsran, umut dolu 29 yıl.

Ne gibi hedeflerim vardı, neler planlamıştım ve hayat beni bir şekilde nerelere getirdi...Evet zihnm tarafından tayin edilmiş hedeflerim vardı benim. Şimdi ise yaşayarak hakketildiğine inan bir Eylem var aynanın karşısında.

O anı derin bir güven içinde yaşadığın zaman, hayatın karar verdiği şey oluyor. Bu anı bütün olarak yaşarsan, bu bütünlükten bir yenilik doğuyor. Bu bütünlükte geçmiş kaybolup gelecek şekillenmeye başlıyor. Bu şekil, senin tarafından verilmiyor. Bu şekil, senin tarafından "kazanılıyor".

Yön dünyasında hareket etmek için insanın tam bir güvene ihtiyacı vardır.

Kendini hayatın ellerine bırak.

CYRANO

2007-09-09T11:50:00.000-07:00

Ya ne yapmak lâzımmış?
Sağlam bir dayı bulup çatmak sırnaşık gibi,
Bir ağaç gövdesini tıpkı sarmaşık gibi,
Yerden etekleyerek velinimet sanmak mı?
Kudretle davranmayıp hileyle tırmanmak mı?

İstemem eksik olsun! Herkes gibi, koşarak,
Yabanın zenginine methiyeler mi yazmak
Yoksa nâzırın yüzü gülecek diye bir an
Karşısında takla mı atmak lâzım her zaman?

İstemem eksik olsun! Ricaya mı gitmeli?
Kapı kapı dolaşıp pabuç mu eskitmeli?
Yoksa nasır mı tutsun sürünmekten dizlerim?
Yahut eğilmekten mi ağrısın ötem berim?

İstemem eksik olsun! Tazıya tut, tavşana
Kaç mı demeli? Belki kaz gelir diye bana
Tavuk mu göndermeli? Yoksa bir fino gibi
Susta durmak mıdır ki, acep en münasibi?

İstemem eksik olsun! Bir kibar salonunda
Kucak kucak dolaşıp boy atmak ve sonunda,
Marifet şi’re koyup kameri, yıldızları,
Aşka getirmek midir, evde kalmış kızları?

İstemem eksik olsun! Yahut şan olsun diye,
Meşhur bir kitapçıya giderek, veresiye
Şiir mecmuası mı bastırmalı?

İstemem Eksik olsun! Acaba bulup bir alay sersem
Meyhane köşesinde dâhi olmak mı hüner?

İstemem eksik olsun! Bir tek şiirle yer yer
Dolaşıp ta herkesten alkış mı dilenmeli?

İstemem eksik olsun! Yoksa bir sürü keli
Sırma saçlı diyerek göğe mi çıkarmalı?
Yoksa ödüm mü kopsun bir Allahın aptalı
Gazeteye bir tenkid yazacak diye her gün?
Yahut sayıklamak mı lâzım: “Adım görünsün
Aman!” diye şu meşhur Mercure ceridesinde

İstemem eksik olsun! Ve tâ son nefesinde
Bile çekinmek, korkmak, benzi sararmak, bitmek,
Şiir yazacak yerde ziyaretlere gitmek,
Karşısında zoraki sırıtmak her abusun.
Eksik olsun istemem, istemem eksik olsun!

Fakat, şarkı söylemek, gülmek, dalmak hülyaya,
Yapayalnız, ama hür, seyahat etmek aya,
Gören gözü, çınlayan sesi olmak ve canı
İsteyince şapkayı ters giymek, karışanı
Olmamak. Bir hiç için ya kılıcına veya
Kalemine sarılmak ve ancak duya duya
Yazmak, sonra da gayet tevazula kendine:
Çocuğum! Demek, bütün bunları hoş gör yine,
Hoş gör bu çiçekleri, hattâ bu kuru dalı,
Bunlar yabanın değil kendi bahçenin malı!

Varsın küçücük olsun fütuhatın, fakat bil,
Onu fetheden sensin, yoksa başkası değil.

Ara hakkını hattâ kendi nefsinden bile.
Velhasıl bir tufeylî zilletiyle
Tırmanma!

Varsın boyun olmazın söğüt kadar,
Bulutlara çıkmazsa yaprakların ne zarar?
Kavaklar sıra sıra dikilse de karşına
Boy ver, dayanmaksızın, yalnız ve tek başına!

"Adults"

2007-08-13T10:07:00.000-07:00

When you separate Dream from Reality then you become an "adult", and as such you get old and die. Adults are children who don't dream anymore.

There are so many different worlds to see, various people to meet then why those stop to dream.

We r the ones who can shape metagnostics to a certain degree.

Dream evermore/La dolce vita

İTALYA!

2007-06-24T08:04:00.000-07:00

Bir ki bir ki İtalya yolcusu kalmasın!

Venedik..

Venedik de gondollar; özellikle akşam binilmesini şiddetle tavsiye ederim! Ah..ahh..

İtalya sokakları..minik skuza renkli arabalar, caddelerde parfüm kokusu moda ve alabildiğine "tarih"

Capitoloni müzesi..Heykel ve resimlere baktığınızda sanki karşınızda canlı duruyorlar! Leonardo, Michelangelo ve Raffeollo...

İtalya da gece çıkıldığında kendinizi zaman tünelinden geçmiş gibi hissediyorsunuz. Bir yandan buram buram ışıklandırılmış tarih bir yandanda son derece modern klüpler.

Toskana vadisi ve Kapri!

.... ve aşk çeşmesi. İki dilek tutum orda biri kendim ve söz vermiş olduğum arkadaşlarım için mağlum olanıydı, diğer ise en kısa zamanda tekrar tekrar oralara gelebilmek içindi!

La dolce vita

Vapur,Çay ve Martılar

2007-05-21T11:46:00.000-07:00

Vapur, çay ve bana her sabah günaydın diyen martılar. Bu sabah onları fotoğraflıyıp bloguma taşıdım.

Herbirine isim bile koydum:) Birinin adı Çığırtkan mesela vapurdan denize saladığım simitleri jet hızıyla alıyor. Bide Mazlum var, hep gagasıyla tutuğu simidi Çığıtkan a kaptıran. Elden ne gelir Çığıtkan çok yırtık.

Ne yapmalı ne etmeli bir çözüm bulmalı bu hususa: A..A ACİL DEMOKRASİ!

Bir Mola!

2007-04-22T13:44:00.000-07:00

Hani olurya...
Bir mola demek istersin;bulunduğum yerden çok uzaklara gidiyim,cep telefonumu kapatıyım, saat hiç takmıyım,yeni insanlarla tanışıyım, yarın kaçta kalkacağımı düşünmiyim bir mola!
Sabah kahvaltısını taze domates kızarmış ekmekle yapmayı, yarını planlamadan uyumayı, kumda ayakları çıplak yürümeyi, geceleyin yarın zombi olmaktan ve işte bilgisayarın karşısında uyuya kalmaktan çekinmeksizin malibu votka içmeyi,yatmadan gökyüzüne bakmayı, dalga seslerini, güneşten kızaran burnumu soymayı özlemişim.
İşte bu hafta sonu bunları yaparak geçti. Hayat zor, yaşamaksa güzel

86,400 Seconds

2007-03-18T09:57:00.000-07:00

Imagine there is a bank that credits your account each morning with £86,400. Every evening whatever part of the balance you fail to use during the day is deleted. What would you do? Draw out every cent and use it well, of course!

Each of us has such a bank I guess; its name is time. Every morning, it credits you with 86,400 seconds. Invest the day's deposits well, or the loss is yours. How could you bring the most contentment to ur life? The clock is running.

Siderta chose to do nothing and enjoyed the silence..Ok. This is a world of choices and it can be an option as well:) And most r rushing with time. Is this their choice & contentment or compulsion & bankruptcy?

Keyif-i Derya

2007-03-09T10:55:00.000-08:00

Sen mutlu olacaksın; dünya senin başarısız olduğunu söylese bile. Yada dünya seni bir yıldız yapsa, başaranın zirvesine oturtsa bile, bu hiçbir şeyi değiştirmez. Sen her durumda mutlu olacaksın. Keyif alacaksın hayatta ufak şeylerden. Bu bir pazar sabahı gazeteni alıp tek başına bir kahvede çınarların altında oturarakta olabilir; illaki pahalı brunch lara gerek yok. Veya onca seneden sonra üniversitede takıldığın Beyoğlu nun arka sokaklarında bir şarap evine gidersin eski dostlarınla. Anılar tazelenir. Gülüp geçersin hayata; o kadar çok şey değişmiştir ki ama bak ne keyifli o arkadaşların şimdi senin için birer dosta dönüşmüş yanında.

Burada sen önemlisin. Kafanın içi dinginliği önemli. Eğer öyle ise bir farklı bakarsın çevrendeki herşeye. Kahve fincanı bile daha renkli gözükür gözüne. O şarap evine girdiğinde kendini bir yabancı gibi hissetmezsin çünkü üniversite yıllarında gittiğin aynı dostların bak yanında. Şarabın tadı bir başka gelir sana; yudum yudum anılarla demlenirsin.

Benim için başarı mutluluktur. Eğer başarının mutluluk olduğunu anlarsan, o zaman ben, her zaman başarılı olacağını söylerim. Ancak senin için başarı keyif ve mutluluk değil, başka bir şey. Hatta mutsuzluk bile olabilir. Sonunda mutsuz olacağını bilsen bile, başarı peşinde koşarsın.

Sanki birçoğu için başarı mutluluk değil, ego övgüsü; insanların onların başarılı olduğunu söylemesi. Her şeyini kaybetmiş olabilirler: ruhlarını, neşelerine neden olan o masumiyeti, huzuru, sesizliği ve dinginliği...Hepsini kaybedip bir deli olmuşlardır. Ama dünya onların başarılı olduğunu söylüyordur. Yinede birşeyler eksik ama ne manası vardır gözlerinde; hep bir arayış içindedir bu tipler. Ama gözlerinin ucundaki Keyf-i Deryayı göremezler çünkü onlar hep bunu dışarda, başkalarında ve başkalarının onlar için söylediklerinde arar.

Siz hangi guruptasınız?

The Mask

2007-02-09T10:56:00.000-08:00

Why should the world be over-wise,
In counting all our tears and sighs?
Nay, let them only see us, while
We wear the mask.
If you don't care the world to be over-wise,
Then what can I say friend..
You'r wise!

Bakmak ve Görmek Üzerine

2007-01-28T04:12:00.000-08:00

Hepimizin iki gözü var. Hergün çevremizde milyonlarca şey duyuyoruz ama baktıklarımızı görebiliyormuyuz veya duyduklarımızın kaçını algılıyabiliyoruz??

Çoğu zaman kelimeleri dinler, ama yüzü görmeyiz. Çünkü çoğu zaman, sözcükler ve yüz birbirini yalanlar. Bir insan bir şeyi söylerken, başka bir şeyi gösterir. Zamanla yüzü, gözleri ve mimikleri görme yeteneğimizi tamamen kaybetmişiz. Biz sadece kelimeleri dinliyoruz.

Çoğu arkadaşım altıncı hissimin & sezgi gücümün kuvvetli olduğunu söyler durur, bende onlara iyi bir gözlemci olun sizinde sezgileriniz kuvvetlenecek diye cevap veririm:) Bence sadece izleyin. İnsanların nasıl bir şeyi söylerken, başka bir şey gösterdiğini görüp şaşıracaksınız. Eğer sezgin yoksa hayatının bir anlamı olmaz, sadece yaşarsın. Bir çeşit ot gibi; göremediklerinden sezemediklerinden mahrum, baktıkların ve duyduklarınla sınırlı bir kafeste.

Görmeye başladığın zaman, o zaman gerçeğin kokusunu alacaksın. Baktıklarını görmeye başlamak senin hayatına anlam ve keyif getirecek. Bugün pazar ne mi yapıcam..Caddebostan sahil yolunda adalara nazır şöyle güzel bir yürüyüş. Mavinin tonları, martılar, benim gibi yüyüyüş yapan insanlar.....bakıpta görmeye değer çok güzel şeyler olucak.

İyi pazarlar.

Beyond 2006

2006-12-23T04:21:00.000-08:00

Have you seen rainbow this year?

How many times have you laughed till you have tears from your eyes?

Have you laid down on grass and watched sunset?

Has a newly born baby ever held your finger tightly and you smelt it?

How many people have you bought presents without any reason?

Have you ever called an old friend?

Think these petit square brackets of 2006 upon new year!

Spread yourselves at once on lawn in spring…

Hurry up, sooner or later grass will spread on you.

"Make Tea Not War!"

2006-11-27T09:55:00.000-08:00

Sabah Kadıköy den Beşiktaş a geçerken herzamnaki gibi çayımı simidimi almış gazeteme dalmıştım. Gazetede çekilmiş olan bir fotoğrafın başlığı çok dikkatemi çekti: "MAKE TEA NOT WAR!"Aklıma 70li yılların çiçek çocukları geldi. Ne kadar güzel bir dönemdir o: idealist, insancıl...müzikleri bile farklı. Birde içinde bulunduğumuz millenyum(!) 2000 li yılları düşündüm sonra.

Dünya çapında insanlar arası bir kardeşlik olabileceği iddiasında falan değilim. Böyle bir iddia çocukça bir düşten öteye geçmez. İnsan, kabilesine bağlı bir hayvandır ve büyük süper-kabilelerin arasındaki yarışma kuşkusuz sürüp gidecektir.

İyi örgütlenmiş toplumlarda bu tür debelenmeler, sağlıklı ,uyarıcı rekabet, ticari ve sportif saldırganlık ayinleri biçiminde sürdürülecek ve böylece durağan kendi kendini yenileyen toplumlara dönüşmeleri engellenecektir. İnsanoğlunun doğal niteliklerinden olan saldırganlık denetlenemeyecek boyutlara varamayacaktır. Bireyin kişiliğini ispat etmek için zararsızca çabalaması halini alacaktır. Ancak baskılar çok artığında, şiddete dönüşebilme tehlikesi söz konusu olacaktır.

Ne dersiniz bu millenyum kuşağı sanki bizleri biraz pessimist ve gerçekçi yapmış. Belki hayatı bu kadar ciddiye almamalı ve tıpkı John Lenon gibi "farkındalığında" yaşayabilmeli.

Heran Avuçlarından Kayıp Gidecekmiş Gibi..

2006-11-24T13:24:00.000-08:00

Bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne. " O olmazsa yaşayamam." demeyeceksin. Demeyeceksin işte. Yaşarsın çünkü. Öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki. Çok sevmeyeceksin mesela. O daha az severse kırılırsın. Ve zaten genellikle O daha az sever seni, Senin O'nu sevdiğinden. Çok sevmezsen, çok acımazsın. Çok sahiplenmeyince, çok ait de olmazsın hem. Senin değillermiş gibi davranacaksın. Hem hiçbir şeyin olmazsa, kaybetmekten de korkmazsın. Onsuz da yaşayabilirmişsin gibi davranacaksın. İlle de bir şeyleri sahipleneceksen, Çatıların gökyüzüyle birleştiği yerleri sahipleneceksin. Gökyüzünü sahipleneceksin, Güneşi, ayı, yıldızları... Mesela kuzey yıldızı, senin yıldızın olacak. "O benim." diyeceksin. Mutlaka sana ait olmasını istiyorsan bir Şeylerin... Mesela gökkuşağı senin olacak. İlle de bir şeye ait olacaksan, renklere ait olacaksın. Mesela turuncuya, yada pembeye. Ya da cennete ait olacaksın. Çok sahiplenmeden, Çok ait olmadan yaşayacaksın. Hem her an avuçlarından kayıp gidecekmiş gibi, Hem de hep senin kalacakmış gibi hayat. İlişik yaşayacaksın. Ucundan tutarak...

It Is Time For My Dolce Vita

2006-11-18T12:34:00.000-08:00

Hi to all..

Fromnowon I m a blogger:) I wanna share sarrows, hapiness, excitments, hopes, dissapointments, sweet dreams, nightmares...my dolce vita here.

Now it is time for it!